ประธานสภาทนายความจังหวัดแพร่ “เมื่อเห็นคนอื่นประสบความสำเร็จ เรารู้สึกอย่างไร?”
ช่วงนี้ผมได้อ่านบทความเกี่ยวกับมุมมองทางจิตวิทยาที่เกิดขึ้น เมื่อเราเห็นคนอื่นประสบความสำเร็จ
บางคนร่วมยินดี
บางคนมองหาเบื้องหลัง
และบางคนตั้งคำถามว่าเป็นเพราะ “โชค” มากกว่า “ความสามารถ”
เรื่องนี้ทำให้ผมหันกลับมามองเส้นทางชีวิตของตัวเอง
ผมเดินเข้าสู่วิชาชีพทนายความเมื่อเกือบ 30 ปีที่แล้ว จากทนายความคนหนึ่งที่ต้องเรียนรู้ทั้งตัวบทกฎหมาย การทำสำนวน การพบลูกความ การขึ้นศาล และที่สำคัญที่สุดคือการเรียนรู้ว่า วิชาชีพทนายความไม่ได้มีเพียงการแพ้หรือชนะคดี แต่เป็นวิชาชีพที่เกี่ยวข้องกับสิทธิ เสรีภาพ และความหวังของผู้คน
ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ผมผ่านคดี ผ่านปัญหา และผ่านบทเรียนมากมาย บางเรื่องสำเร็จ บางเรื่องผิดหวัง บางวันได้รับคำชื่นชม และบางวันก็ต้องเผชิญกับคำวิจารณ์
จากทนายความคนหนึ่ง วันหนึ่งได้รับโอกาสให้เข้ามาทำงานเพื่อส่วนรวมในวิชาชีพ จนได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่ ประธานสภาทนายความจังหวัดแพร่ต่อเนื่องเป็นสมัยที่ 3
และในระหว่างที่ยังทำงานในวิชาชีพ ผมตัดสินใจกลับเข้าสู่ห้องเรียนอีกครั้ง จนสำเร็จการศึกษาระดับ นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต (ปริญญาเอกด้านนิติศาสตร์)
วันที่เรียนจบ คนทั่วไปอาจเห็นเพียงคำว่า “ดร.” เพิ่มขึ้นข้างหน้าชื่อ
แต่สิ่งที่คนอื่นอาจไม่ได้เห็น คือเวลาหลายปีของการศึกษา การค้นคว้า การทำวิจัย การแก้ไขงานครั้งแล้วครั้งเล่า และการแบ่งเวลาระหว่างการเรียน การว่าความ การบริหารงานวิชาชีพ และภารกิจเพื่อสังคม
ทั้งหมดนี้ทำให้ผมเข้าใจมากขึ้นว่า
“ความสำเร็จที่คนอื่นมองเห็นในวันนี้
มักมีเส้นทางที่เขาไม่เคยเห็นซ่อนอยู่เสมอ”
ไม่มีใครเห็นทุกคืนที่เราอ่านหนังสือ
ไม่มีใครเห็นทุกครั้งที่เราเตรียมคดี
ไม่มีใครรู้ว่าเราเคยผิดหวังกี่ครั้ง
และไม่มีใครรู้ว่าเราต้องใช้เวลาเท่าไร กว่าจะเดินมาถึงจุดที่เขามองเห็น
เพราะฉะนั้น เมื่อเห็นใครประสบความสำเร็จ ผมคิดว่าเรามีสองทางเลือก
มองหาข้อบกพร่องของเขา เพื่อทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
หรือมองหาสิ่งที่เขาทำได้ดี เพื่อทำให้เราเก่งขึ้น
การลดคุณค่าความสำเร็จของคนอื่น ไม่ได้ทำให้เราเติบโตขึ้น
แต่การเรียนรู้จากคนที่ประสบความสำเร็จ อาจทำให้เราเดินไปได้ไกลกว่าเดิม
ส่วนเมื่อถึงวันที่เราเป็นฝ่ายถูกวิจารณ์ ก็ไม่จำเป็นต้องใช้พลังไปกับการอธิบายตัวเองให้ทุกคนเข้าใจ
เพราะท้ายที่สุด
ผลงาน เวลา และสิ่งที่เราทำอย่างต่อเนื่อง
จะเป็นคำตอบที่ชัดเจนกว่าคำโต้แย้งใด ๆ
สำหรับผม การเป็นทนายความมาเกือบ 30 ปี การได้รับโอกาสทำงานเพื่อวิชาชีพ และการสำเร็จปริญญาเอก ไม่ใช่บทสรุปว่าผมเดินมาถึงปลายทางแล้ว
แต่กลับทำให้รู้ว่า ยิ่งเดินมาไกลเท่าไร ยิ่งมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้อีกมากเท่านั้น
จงยินดีกับความสำเร็จของผู้อื่น
เรียนรู้จากคนที่เก่งกว่าเรา
และใช้พลังของเราไปกับการสร้างคุณค่าของตัวเอง
เพราะความสำเร็จไม่จำเป็นต้องอธิบายด้วยคำพูดเสมอไป
บางครั้ง…เส้นทางที่เราเดินมาตลอดชีวิต คือคำอธิบายที่ดีที่สุด
ธีรพงษ์ ธงออน/แพร่
